skip to Main Content
Oude GAK-kantoor In De Jaren Vijftig Met Spelende Kinderen In De Vijver Bij De Hoofdingang

Afgelopen week ging ik langs bij het eerste Alliantie Café van de Alliantie Digitaal Samenleven. Het onderwerp was: Hoe bereiken we mensen die letterlijk en figuurlijk buiten beeld vallen? Na een gesprek aan de stamtafel onder leiding van Prinses Laurentien, gingen we uit elkaar in break-out rooms en daar ik heb een paar nieuwe contacten kunnen leggen die goed van pas komen voor het nieuwe project waar ik aan werk: Aanjaagteam Digitale Toegankelijkheid van VNG Realisatie.

Eén café-bezoekster in het bijzonder viel mij op en dat was Greet Veltman. Ik zag meteen dat ze de oudste was van ons allemaal. Ik ben niet gewend om een Zoom-meeting te hebben met een prinses, maar eigenlijk al helemaal niet met een vrouw op hoge leeftijd. Ze deed volwaardig mee en dat maakte mij nieuwsgierig. Op haar LinkedIn las ik dat ze ‘op een missie is om de zorg te verbeteren.’ Nog nieuwsgieriger geworden scrolde ik naar beneden en las haar opmerking dat een LinkedIn-cv niet voorbij 1958 kan gaan. Dus in dat jaar heeft Greet al haar werkzaamheden van na de Tweede Wereldoorlog tot 1958 opgeschreven. Eén van haar banen (van 1950 tot 1953) was het programmeren van IBM-computers bij Gerzon Amsterdam.* Ik moest meteen denken aan de bijzondere documentaire De Rekenaarsters van Grietje Keller over vrouwelijke programmeurs in de begintijd van de computer. Sterker nog, de eerste programmeurs waren voornamelijk vrouwen. En ik had er zojuist één ontmoet!

De volgende dag had ik een kennismaking aan het einde van de dag gezet zodat mijn nieuwe collega en ik samen, ieder in onze eigen stad, al telefonerend konden praten en wandelen. Ik kwam langs het oude GAK-gebouw in mijn buurt en omdat ik er voor het eerst in tijden bij daglicht langs liep, zag ik dat de renovatie van het plantsoen aan de voorkant ook bijna was afgerond. Het plantsoen van Mien Ruys rondom de strakke vijver zag er prachtig uit: Dutch tuin-design van weer zo’n bijzondere vrouw. In de tijd dat ik bij UWV werkte, op het hoofdkantoor bij station Sloterdijk, had ik een aantal collega’s die nog in dit kantoor hadden gewerkt. Die konden ons verbazen met hun verhalen over het kantoorleven van vroeger. Een chef op een verhoging die de hele kantoorzaal in de gaten hield. Feestjes na het werk in de kelder.

Mensen vallen letterlijk en figuurlijk buiten beeld in de (digitale) samenleving, maar misschien is een reconnect with the past alles wat we nodig hebben. Ik kijk nog een keer naar de foto met de poedelende kinderen in de vijver van Mien, pal voor een van de modernste kantoren van die tijd. De kinderen op de foto zijn tijdloos, ze zijn gezien hun leeftijd onze ‘eindbazen’ van nu. En tegelijk zijn het voor altijd kinderen. Ze verdienen allemaal dit verhaal: over hoe de werkende wereld ook door programmeur Greet en de openbare ruimte ook door tuinarchitect Mien is vormgegeven.

Laten we dat in beeld houden, letterlijk en figuurlijk, als we vooruit kijken naar de gewenste inclusieve wereld.

* Greet reageerde op LinkedIn: ‘het is een beetje anders gegaan bij Gerson (sic) werkte ik met de IBM machines, voerde het werk uit, erg interessant, en toen in de jaren 80 de computers uit kwamen kocht ik een en daar mee heb ik wel geprogrammeerd met 1tjs en 0len, komma’s, puntjes en heb een spel gemaakt, daardoor versleten de toetsen (bleef wel tot 4uur nachts op)’

Delen
Back To Top